Smak

 1.02

Smak chleba

Smak codzienności

Smak spokoju

Cieszyłam się nim

W czasie

Wolnym od pracy 

W czasie, który czułam

Na co dzień go nie odczuwam

Biegnę w środku 

Choć na zewnątrz

nie poruszam się zbyt szybko

Dzieci, które rozciągają czas

Na swoje zabawne sposoby

Nie trzymają się prostych szlaków 

Ukierunkowanych na cel

Drażnią dorosłych

postojami, gibaniami, kiwaniami

Wymykają się współrzędnym 

I dobrze 

gdyby można było znów poczuć się 

Właśnie tak

I absurdalnie śmiać do łez

A tu dorosłość, dojrzałość

Choć starość jeszcze nie

Ale nudzi i jałowa jakaś

A Ci co rozumieją te same piosenki

Gdzieś daleko

Ale nie, nie narzekam

Obserwuję dzieci, czy raczej jestem obok nich, a w środku czuję się jak one. 

W tych wolnych chwilach oczywiście. 

Bezcennych

I czytam nocami.